برای خواهرزاده ی عزیزم که خیلی زود پر کشید…

دلتنگی، وقتی نامِ تو را روی خودش می‌گذارد، سنگین‌تر می‌شود.هر روز که می‌گذرد، باور کردن نبودنت سخت‌تر می‌شود؛ انگار زمان نمی‌خواهد از روی این زخم عبور کند. هنوز هر گوشه‌ی خانه، هر خاطره‌ی کوچک، هر لبخندی که از تو مانده، یادم می‌آورد که چقدر زود رفتی… چقدر زوددلم برای صدایت تنگ می‌شود، برای شیرینی نگاهت، برای لحظه‌هایی که نمی‌دانستم چقدر ارزشمندند.کاش می‌شد زمان را برگرداند…کاش می‌شد یک‌بار دیگر فقط بگویم «مراقب خودت باش» و مطمئن باشم می‌شنوی.می‌دانم که ج